*هشتم تيرماه به عنوان «روز مبارزه با سلاحهاي شيميايي و ميکروبي» در تقويم ملي جمهوري اسلامي ايران نامگذاري شده است. اين روز يادآور بمباران شيميايي شهر سردشت توسط رژيم بعث عراق در هفتم و هشتم تير سال 1366 است که منجر به شهادت و مصدوميت هزاران نفر از غيرنظاميان بيگناه شد. فاجعه بمباران شيميايي سردشت، تمام مؤلفههاي لازم براي تبديل شدن به يک جنايت جنگي و ضد فرهنگي را داراست. از يکسو پيوند خوردن آن با جناياتي که صدام عليه مردم ايران در هشت سال دفاع مقدس رقم زد، آن را تبديل به يک موضوع مهم براي توليد آثار مختلف فرهنگي و هنري ميکند و ازسويي ديگر، حضور ايرانيان براي کمک به مردم سردشت و حلبچه را که نشاندهنده اوج فداکاري آنها حتي در صحنه جنگ است به نمايش ميگذارد. اين اقدام نهايت شقاوت وصفنشدني رژيم بعث عراق و صدام حسين عفلقي بود. عمق اين جنايت بشري تا حدي بود که بعد از بمباران 109 نفر بلافاصله جان خود را از دست دادند و عدد بيش از پنج هزار نفر در سازمانهاي بينالمللي به عنوان مصدوم شيميايي سردشت به ثبت رسيد. در آن روز، سردشت نه يک ميدان نبرد، بلکه شهري پر از مردم عادي بود؛ زناني که در خانه بودند، کودکاني که در کوچهها بازي ميکردند و مردمي که هيچگاه تصور نميکردند قرباني سلاحي شوند که جهان استفاده از آن را ممنوع اعلام کرده بود. از آن روز تاکنون 39 سال گذشته است اما براي بسياري از جانبازان شيميايي و خانوادههايشان، زمان هرگز نتوانسته فاصلهاي ميان ديروز و امروز ايجاد کند. سرفههاي مزمن، تنگي نفس، بيماريهاي چشمي و پوستي و مراجعات پيدرپي به مراکز درماني، بخشي از زندگي روزمره مردمي است که هنوز آثار آن حمله را با خود حمل ميکنند.
