آتشبس در جنگ آمريکا عليه ايران به ضرر قدرتهاي شرقي است. آنها درگير بودن آمريکا با جنگ در منطقه خاورميانه را به نفع خود ميدانند و لذا از آتشبس سودي نميبرند. در داخل ايران هم کاسبان تحريم و باندهاي مافيائي استمرار جنگ را به نفع خود ميدانند و آتشبس و تفاهمنامه را نميپسندند.
با توجه به اين واقعيتهاي تلخ، کارشکني عليه تفاهمنامه امري طبيعي است همانگونه که کارشکني عليه برجام نيز امري طبيعي بود. آنکس که از فرصت شرکت در اداي احترام به پيکر رهبر شهيد استفاده ميکند و ميگويد بابالمندب را هم علاوه بر هرمز ببنديد، براي منافع کشور خودش سينه ميزند نه مصالح ايران. کساني هم که دعوتنامه منتشر ميکنند براي تجمع عليه دولت و هيأت مذاکرهکننده و بيانيه ميدهند براي محاکمه رئيس جمهور و اعضاء شوراي عالي امنيت ملي، دلشان براي ايران و مردم نسوخته، اينان يا نميدانند در حال هيزم ريختن به تنور جنگ هستند و يا جنگ را به نفع کشور و ملت ميدانند. اگر اين دومي باشد بسيار عجيب است چون رژيم صهيونيستي هم تمام تلاش خود را براي وادار کردن آمريکا به ازسر گرفتن جنگ عليه ايران بکار ميگيرد و از اينکه اين روزها نقاط مختلف استانهاي خوزستان، بوشهر، هرمزگان و سيستان و بلوچستان در آتش کينهتوزيهاي ترامپ و ارتش تروريستي آمريکا ميسوزند پايکوبي ميکنند. آيا کساني که در خانههاي امنشان در تهران بر طبل جنگ ميکوبند و با آتشبس و مذاکره و تفاهم مخالفت ميکنند از رنجي که مردم اين چهار استان ميبرند و از خسراني که متوجه زيرساختهاي کشور عزيزمان ميشود خبر دارند؟
اکنون وقت آنست که همه با صراحت اعلام کنند حامي صلح شرافتمندانه هستند و بايد نتايج قدرتنمائي نيروهاي مسلح عزيز کشور در جنگ تحميلي 40روزه را در مذاکره و از طريق ديپلماسي نقد کرد. درست در همين مقطع از تاريخ است که وحدت کلمه و ايستادن در صف واحد براي تأمين منافع ملي ضروريترين اقدام عموم مردم به ويژه عقلاي قوم است. حکمرانان بايد در چنين برهه حساسي اقتدار خود در حکمراني مدبرانه را به نمايش بگذارند و از وارد آمدن آسيبهاي ويرانگر به کشور و ملت جلوگيري کنند.
حمايت از دولت و شخص رئيسجمهور پزشکيان که با شجاعت و دلسوزي براي کشور، تفاهمنامه را امضا کرد امروز يک فريضه ملي است. عوارض جنگ، محدوديتهاي مالي، مشکلات اقتصادي و فشارهاي داخلي، سنگيني باري که بر دوش رئيسجمهور است را چند برابر و کار را دشوار کردهاند. همه بايد براي حمايت از رئيسجمهور، وارد ميدان عمل شويم و هر کدام از ما به تناسب مقدوراتمان با او همراهي کنيم. ايران اکنون در يکي از حساسترين مقاطع تاريخي قرار دارد. عبور پيروزمندانه از اين مقطع با وحدت، آگاهيبخشي، کوتاه کردن دست افراطيون از تصميمسازيها و مقاومت مدبرانه در برابر دشمنان ميسر خواهد بود.
