از معراج شهادت تا صلابت اسارت روايتي از ايستادگي ملتي پاي بند به انقلاب اسلاميدر بيستودوم بهمنماه سال 1357، خورشيد پيروزي انقلاب اسلامي مردم سلحشور ايران به رهبري امام خميني(ره)، پس از سالها مبارزه، فراز و نشيب و تحمل سختيها طلوع کرد و بر طومار حکومت پهلوي خط بطلان کشيد، حکومتي که نقشي جز ژاندارمي منافع آمريکا در منطقه نداشت.ماهيت ضداستعماري و استقلالطلبانه اين انقلاب نوپا، از همان روزهاي نخست خشم قدرتهاي سلطهگر را برانگيخت. آمريکا و همپيمانانش با بهکارگيري ترفندها، توطئهها و فتنههاي گوناگون درصدد بودند تا ايران آزادشده را بار ديگر به اسارت درآورند، اما اين بناي استوار که بر پايه باورهاي عميق ديني مردم و رهبري قاطعانه امام خميني(ره) شکل گرفته بود، سدي نفوذناپذير در برابر همه آن نقشهها ايجاد کرد.سرانجام، دشمن با حمايت همهجانبه تسليحاتي و سياسي از رژيم بعث صدام، جنگي تمامعيار را بر پيکره اين نظام نوپا تحميل کرد. در شهريورماه 1359، صدام با توهم فتح يکهفتهاي ايران و با سوءاستفاده از شرايط تثبيتنشده ساختار ارتش، مرزهاي جنوبي و غربي کشور را هدف تجاوز همهجانبه قرار داد. لشکريان تا بن دندان مسلح رژيم بعث در روزهاي نخست به پيشروي پرداختند، اما ديري نپاييد که با غيرت و ايستادگي جانانه مردم، نيروهاي مردمي و جوانان اين سرزمين ــ که با دست خالي و ابتداييترين سلاحها راهي جبههها شده بودند ــ متوقف شدند.جنگي که قرار بود در چند روز پرونده انقلاب را ببندد، با مقاومت قهرمانانه ملت ايران هشت سال به درازا کشيد. در اين دوران پرافتخار، پاکترين و برترين فرزندان اين کهنبوم به فيض شهادت نائل آمدند و جمع کثيري نيز به اسارت دشمن درآمدند، اما دشمن هرگز نتوانست اراده ملت ايران را در هم بشکند و حتي يک وجب از خاک اين سرزمين را در اشغال خود نگه دارد.در اين ميان، اسراي سرافراز ايراني که بعدها شايسته نام بلند و ماندگار (آزادگان) شدند، جلوهاي بينظير از صبر، ايمان، عزت و مقاومت را آفريدند. آنان رزمندگاني بودند که پس از حضور در ميدانهاي نبرد، فصل ديگري از جهاد را در پشت ديوارهاي اردوگاهها و زندانهاي رژيم بعث آغاز کردند. آزادگان با الهام از فرهنگ عاشورا، اسارت را نه پايان راه، بلکه ميدان آزمون و ادامه دفاع از ارزشهاي انقلاب و ميهن ميدانستند.آزادگان سرافراز ايران، در اردوگاههاي مخوف رژيم بعث عراق، سالها سختترين شکنجههاي جسمي و روحي، گرسنگي، محروميت، دوري از خانواده، تحقير و فشارهاي طاقتفرسا را تحمل کردند، اما حاضر نشدند عزت، ايمان و وفاداري خود را معامله کنند. آنان با وجود همه دشواريها، روحيه اميد، برادري، ايثار و مقاومت را در ميان همبندان خود زنده نگه داشتند و اجازه ندادند دشمن به هدف خود، يعني شکستن روح و اراده فرزندان ايران، دست يابد.اگر شهيدان والامقام با نثار خون خويش «کاري حسيني» کردند، آزادگان نيز در صبر، پايداري و پيامرساني مقاومت، «کاري زينبي» انجام دادند. آنان پيام مظلوميت، استقامت و حقانيت ملت ايران را از دل زندانهاي بعثي به گوش جهان رساندند و نام خود را در کنار شهيدان، جانبازان و رزمندگان، بهعنوان سرمايههاي معنوي و افتخارآفرين اين ملت جاودانه ساختند.آزادگان، سندهاي زنده صبوري و شرافت ملت ايراناند، مرداني که سالهاي جواني، آرامش خانواده و آسايش خويش را فداي دفاع از وطن و آرمانهايشان کردند. هر يک از آنان گنجينهاي از خاطرات تلخ اسارت و حماسههاي شيرين مقاومت هستند،خاطراتي که بايد براي نسلهاي امروز و فرداي کشور روايت شود تا همگان بدانند امنيت، استقلال و عزت امروز ايران، مرهون فداکاري انسانهاي بزرگي است که در سختترين روزگار، راه تسليم را برنگزيدند.سرانجام، پس از پذيرش قطعنامه 598 شوراي امنيت سازمان ملل متحد ازسوي جمهوري اسلامي ايران و پذيرش دوباره قرارداد الجزاير از طرف صدام، در 26 مردادماه 1369 نخستين کاروان آزادگان سرافراز به آغوش ميهن بازگشت. بازگشت آنان، در ميان اشک شوق خانوادهها و استقبال پرشکوه ملت قدرشناس ايران، يکي از ماندگارترين و باشکوهترين صحنههاي تاريخ انقلاب اسلامي را رقم زد.روز بازگشت آزادگان، تنها بازگشت گروهي از اسيران نبود، بازگشت عزت، صبر، ايمان و سربلندي بود. آزادگان با قامتهايي رنجديده اما استوار، نشان دادند که جسم انسان ممکن است در بند باشد، اما روحي که به خدا، وطن و آرمانهاي الهي تکيه دارد، هرگز اسير نخواهد شد. نام و ياد اين اسوههاي مقاومت، همواره بر تارک تاريخ ايران خواهد درخشيد.بوشهر- مصطفي عالي حسيني
