بسمالله الرحمن الرحيم ما چه بخواهيم و چه نخواهيم کشورمان در شرايط بسيار حساسي قرار دارد که شايد نتوان نظير آن را در تاريخ ايران پيدا کرد. با دو ارتش که يکي خود را قدرتمندترين ارتش جهان ميداند و ديگري مدعي است که قويترين ارتش منطقه است پنجه در پنجه هستيم. دلارهاي نفتي و پايگاههاي رايگان کشورهاي عرب منطقه هم در اختيار اين دو ارتش تروريست قرار دارند. افکار عمومي منطقه و جهان با آمريکا و رژيم صهيونيستي نيست ولي بوقهاي تبليغاتي عمده در سطح بينالملل براي اين دو دشمن غدار ما کار ميکنند. در اين روياروئي و نبرد نابرابر، ما مردم ايران چارهاي غير از پيروز شدن نداريم. درست است که بايد راه ديپلماسي را هم باز بگذاريم ولي طرفهاي ما بارها نشان دادهاند که قابل اعتماد نيستند و حتماً دست ما بايد روي ماشه باشد. دنياي امروز هم بقدري دچار هرج و مرج و بيقانوني است که صهيونيستها ظرف دو سال بيش از 80 هزار فلسطيني را در غزه ميکشند و حدود 200 هزار نفرشان را زخمي و معلول ميکنند و خانه و کاشانهشان را به ويرانه تبديل ميکنند، آمريکا رئيس جمهور ونزوئلا را شبانه ميربايد و ميز مذاکره با ايران را بمباران ميکند و رهبر و دولتمردانش را ترور ميکند و 168 کودک و معلم را در چند دقيقه در ميناب قتلعام ميکند ولي نهتنها اين جانيان مؤاخذه و محاکمه و مجازات نميشوند بلکه حتي سازمان ملل و ساير مجامع بينالمللي که فلسفه وجوديشان مقابله با جرائم بينالمللي است اين جنايات را محکوم نميکنند. در جهاني اينچنين بيدر و پيکر و بيحساب و کتاب، وقتي کشوري مثل ايران ميخواهد در برابر دو ارتش تروريست، جنايتکار، وحشي و بياخلاق بايستد و بايد هم بايستد، حداقل به سه عامل تأمينکننده اقتدار نياز دارد. اين سه عامل عبارتند از نيروهاي مسلح قوي، مردم حاضر در صحنه و اقتصاد رو به راه. در مورد اقتصاد، از تعبير پررونق استفاده نکرديم چون طبيعي است که در شرايط تحريم و جنگ، اقتصاد دچار مشکل ميشود ولي حتي در زمان جنگ هم بايد به زندگي مردم توجه شود تا بتوانند در صحنه حضور داشته باشند و پشت جبهه را نگهدارند. نيروهاي مسلح هم علاوه بر انگيزه و روحيه، به امکانات و تجهيزات نياز دارند که آنهم با اقتصاد پيوند قطعي و حتمي دارد. در اين حساسترين مقطع تاريخ ايران، سروسامان دادن به اقتصاد و تقويت هرچه بيشتر انسجام ملي، نيازهاي حياتي جامعه ما هستند. اقتصاد را مسئولان بايد سروسامان بدهند تا معيشت مردم آسيب نبيند و مردم بتوانند بدون دغدغه در صحنه حاضر باشند. دولت و قوه قضائيه در اين زمينه وظايف سنگيني برعهده دارند. دولت با نظارت دقيق مانع اجحاف شود و قوه قضائيه بدون مماشات با محتکران و گرانفروشان قاطعانه برخورد کند. مسئولان اين هر دو قوه شعارهاي خوبي ميدهند ولي حل مشکل احتکار و گراني فقط با مجازات عملي دانهدرشتهاي محتکر و گرانفروش ميسر است. اين دو قوه بايد دست به دست همديگر بدهند و با سردمداران اخلال در اقتصاد برخورد عملي قاطعانه کنند و اگر در بدنه دولت و حاکميت کساني با اخلالگران اقتصادي همدست هستند آنها را هم بدون اغماض مجازات کنند. اقتصاد را اينگونه ميتوان از شر اخلالگران نجات داد. انسجام ملي هم مقولهاي نيست که بتوان آن را با نصيحت و شعار دادن محقق ساخت. آن نماينده افراطي مجلس که به جاي قانونگذاري درباره جنگ و صلح فرمان ميدهد و آن کارشناس يا مجري رسانه ملي که از رسميترين تريبون کشور دستور ويران کردن کاخهاي سران فلان کشورها را صادر ميکند و اين هر دو دست به دست همديگر ميدهند براي مسدود کردن هر راهي غير از جنگ، خطرشان براي کشور از نتانياهو و ترامپ کمتر نيست. کساني که با سخنان تفرقهافکنانه و شعارهاي ضدوحدت تلاش ميکنند تجمعات پربرکت شبانه مردم را کمرونق کنند و اين نعمت بزرگ را از ايران که بشدت به آن نياز دارد سلب کنند، بزرگترين کمک را در اختيار دشمنان قرار ميدهند. با اين دو گروه اخلالگر برخورد قاطعانه و عملي کنيد و ايران را در شرايط بسيار حساس کنوني از اسارت آنان نجات دهيد.
