رسانههای صهیونیستی و تشویق آمریکا به جنگ زمینی با ایران
تريتا پارسي با توصیهای تحت عنوان «اين موضوع را خوب هضم کنيد» میگوید رسانههاي اسرائيلي درحال ايدهپردازي درباره نحوه کشاندن آمریکا به يک جنگ زميني با ايران هستند آن هم با وجود مشکلات گسترده، از جمله کمبود شديد نيروي نظامي (که براي چنين جنگي به 1.5 ميليون سرباز نياز است!).
راه حل آنها چيست؟
طبق گزارش روزنامه جروزالم پست، آمريکا بايد پيشنهاد دهد وامهاي دانشجويي و بدهي کارتهاي اعتباري جوانان آمريکايي را که حاضرند وارد اين کشتار شوند، ببخشد.
هزينه اين طرح البته «فوقالعاده سنگين» خواهد بود و هزينه آن را مالياتدهندگان عادي آمريکايي پرداخت خواهند کرد. همه اينها فقط به اين دليل که اسرائيل خواهان جنگ بيشتري است...
متن مقاله جروسالم پست (Jerusalem Post):
جذب اقتصادي براي آمريکاييهاي بدهکارِ واجد شرايط خدمت نظامي
جنگ روايتها در جبهه داخلي آمريکا از همين حالا با شکست مواجه شده است.
پنتاگون نتوانسته است اين جنگ را به افکار عمومي آمريکا بفروشد، چرا که اين جنگ از نظر کلامي و تبليغاتي با عملياتهاي اسرائيل در غزه پيوند خورده است و افکار عمومي آمريکا اين پيوند را رد ميکند.
آمار جذب نيرو کمتر از ميزان مورد نياز براي حمله زميني به ايران است.
برآوردها براي يک عمليات زميني موفق عليه 31 فرماندهي استاني ايران و «دکترين دفاع موزاييکي» آن، بين 750 هزار تا 1.5 ميليون سرباز آمريکايي است.
درحال حاضر نيروي فعال ارتش آمريکا تقاضا بر حدود 452 هزار نفر دارد. واضح است که اين حساب و کتاب با هم نميخوانند.
با اين حال، براساس تاريخ آمريکا، يک راه پيشرو وجود دارد و آن نه سربازي اجباري به مفهوم دوران جنگهاي جهاني، بلکه پيوستن به ارتش از طريق يک «برنامه بخشش بدهي» است.
يک آمريکايي متوسط بين 18 تا 34 سال، بيش از 40 هزار دلار بدهي غيرمسکن در قالب وامهاي دانشجويي، مانده کارتهاي اعتباري، وام خودرو و وامهاي شخصي دارد که برخي برآوردها اين رقم را تا 100 هزار دلار نيز تخمين ميزنند. اين همان گروهي است که پنتاگون به آن نياز دارد.
يک برنامه داوطلبانه جذب نيرو با بخشش بدهي که توسط دولت فدرال مديريت شود و مانده وامهاي دانشجويي، کارتهاي اعتباري و ساير وامها را پس از 24 يا 36 ماه خدمت به طور کامل تسويه کند و لايحه حقوقي کهنهسربازان (GI Bill) را گسترش دهد، ميتواند جذب نيرو به صورت داوطلبانه و در مقياس وسيع ايجاد کند.
