بسمالله الرحمن الرحيم
کوچک شمردن دشمن، با منطق و تعاليم اديان توحيدي سازگاري ندارد کمااينکه بزرگتر از واقعيت ديدن خود نيز با اين هر دو در تضاد است. عجيب است که ما امروز در سطح تريبونداران و صاحبان مناصب متأسفانه با اين دو پديده خلاف مواجهيم.
بعضي از صاحبان مناصب ميگويند بايد جنگ را فرسايشي کنيم تا دوران رياست جمهوري ترامپ به پايان برسد، چون او که از قدرت کنار برود غلبه بر آمريکا آسان ميشود. عدهاي هم شرايط موجود در کشور را ناديده ميگيرند و دست بالا داشتن ايران در اين مرحله از جنگ را معيار قرار ميدهند و آينده را با همين معيار ترسيم ميکنند. آرزوي خوبي است ولي نميتوان سرنوشت يک کشور و يک ملت را به آرزوها گره زد.
دشمن را بايد هميشه در حال توطئه و برنامهريزي و تقويت خود دانست و نبايد او را دستکم گرفت. به جنگ هم نبايد عشق ورزيد و نبايد آرزوي طولاني شدن آن را داشت. عقل، دين و تجربه همگي ميگويند صلح بهتر است و جنگ فقط در زماني که تهاجمي وجود داشته باشد براي دفاع از کشور و مردم لازم و واجب است. بنابراين، طولاني کردن جنگ نميتواند به نفع هيچ کشور و ملتي باشد و کساني که آرزوي طولاني شدن آن را دارند برخلاف منافع ملي فکر ميکنند و سخن ميگويند و نبايد به آنها اجازه عملي کردن اين آرزو را داد.
نکته مهمي که بايد اين افراد درک کنند اينست که ايران به دليل شورشها، جنگها، تحريمها، کارشکنيها و جنگ قدرت داخلي اکنون در جايگاهي که با توجه به امکانات طبيعي، ثروتهاي زيرزميني و روي زميني، نيروي انساني، موقعيت جغرافيائي، سابقه تاريخي و اقتضائات تعاليم اسلامي بايد قرار داشته باشد قرار ندارد. انقلاب اسلامي ميتوانست زمينهاي باشد براي اينکه ايران به جايگاه بالائي از علم و پيشرفتهاي اقتصادي و صنعتي برسد که الگوي ملتهاي جهان باشد. در آنصورت، علاوه بر اينکه ملتهاي مختلف درصدد الگو گرفتن از ايران پيشرفته برخواهند آمد هيچ قدرتي هم به خود اجازه حمله نظامي به ايران را نخواهد داد.
ما بايد اين عقبماندگي را جبران کنيم. براي جبران کردن عقبماندگي و رسيدن به جايگاه واقعي ايران، به آرامش و تلاشهاي علمي، صنعتي و عمراني نياز داريم. حملات نظامي دشمن و شورشها، تحريمها و ساير مزاحمتها براي اينست که ايران به جايگاهي که در شأن اين کشور و اين ملت است نرسد.
در اين ميان، وظيفه ما اينست که تا آنجا که ميتوانيم از اين موانع بکاهيم و زمينه را براي دور شدن از جنگ و درگيري و مشغول بودن به اموري که مانع تلاش براي پيشرفت هستند فراهم نمائيم. پرهيز از جنگ قدرت و بکار گرفتن تمام امکانات و توان براي ايجاد اتحاد و انسجام به منظور فراهم ساختن زمينههاي پيشرفت کشور يک فريضه ملي است که پشتوانه مذهبي، ديني و عقلي هم دارد. براي تحقق اين هدف مقدس و ارزشمند بايد دست جنگطلبان و کساني که استمرار درگيري را مطلوب ميدانند و دشمن را دستکم ميگيرند را از تصميمسازيها و تصميمگيريها کوتاه ساخت. حضور چنين افرادي در مراکز مهم تصميمگيري و تصميمسازي براي کشور خطرناک است. مديريت کشور در تمام زمينهها بايد در اختيار کساني باشد که براي ساختن کشور و رساندن آن به جايگاهي که در شأن ايران و ملت ايران است اولويت قائل باشند.
